Binnenbandjes zijn in Wallonië als warme broodjes
“Le Stockeu? Ou la la”, antwoordde de Waal die op Obelix leek, als antwoord op mijn in Steenkolenfrans gestelde vraag: “Messjeu, oe e le Mont de Stokkeu?” Ik en mijn medetoerfietsers werden nogmaals gewaarschuwd: het telefonisch onderhouden van sociale contacten onderweg naar boven gaat geen optie zijn. Ook onderweg keuvelen over de schitterende bosrijke omgeving zal wederom niet gebeuren.
Dat de Stockeu een puist is waar je u tegen zegt, is algemeen bekend. Of ie de zwaarste van België is, vast niet. Alleen het staat symbool voor een typisch Belgisch fenomeen: slalommen doe je niet alleen omdat het zo steil is dat de weg je geen andere optie laat, nee, slalommen doe je omdat te voorkomen dat je een klapband krijgt door toedoen van een diepe kuil. Juist op het steilste stuk van de Stockeu, 21%, is het wegdek net een maanlandschap. Hopen dat je op dat moment de rest van je peloton achter (of voor) je hebt gelaten, anders maak je ongewild extra meters. Dieptemeters dan wel.
Nu hoorde ik een Nederlandse fietsliefhebber woonachtig in België eens zeggen: “Ja, die wegen zijn hier heel slecht. Maar waar Nederlanders praten over problemen, pakken de Belgen ze aan.” Of deze man gelijk had en het echt geen doen is met dat asfalt van N-wegen in de Ardennen of dat hij gewoon erg Belgofiel was, ik weet het niet zeker.
De beklimming van de Côte de Hestreux nabij het dorp Limbourg deed het tweede vermoeden. Al richting Duitsland rijdend via de N676 en N669 en ons af vragend waar we in godsnaam aan begonnen waren – sommige N-wegen in België zijn prima befietsbaar, op andere wordt er zo hard aan alle kanten langs je heen gescheurd dat je plots gaat begrijpen waarom er zoveel Belgen zijn die hard kunnen fietsen – viel de kwaliteit van het wegdek mee. Eenmaal de grens gepasseerd viel de kwaliteit van de Duitse fietspaden op. In positieve zin.
Naar een korte ronde door het Duitse Eifelpark – genietend van zowel de bossen als het goede wegdek – gemaakt te hebben passeerden we de grens opnieuw nabij Eupen. Als een donderslag bij heldere hemel was het wegdek wederom van de kwaliteit die de lokale fietsenmaker extra klanten oplevert. Terwijl we de extra G-krachten voor lief namen konden we het toch erg waarderen dat onze zuiderburen in ieder geval een bord langs de N67 geplaatst hadden met de boodschap : “Pas op, slecht wegdek.”
publicatiedatum: 08-02-2011
|
