Diabeten dromen ook van de Tour!
Mijn naam is Olaf Kerkhof, ik ben een 23-jarige wielrenner met diabetes. Ik sta onder contract bij Team Type One in de Verenigde Staten. Lees mijn overzeese avonturen de komende maanden op Wielercentrum.
De Amerikaanse ploeg Team Type One is opgericht door ex-renner Phil Southerland en de nog actieve renner Joe Eldridge, beiden diabeet. Ze willen diabetici inspireren actief te leven, hun diabetes goed te managen en een droom te durven hebben. Concrete wens: een diabeet in de Tour!
Twee jaar geleden heb ik het erop gewaagd. Een e-mail richting de ploeg met mijn persoonlijke verhaal en de vraag: zoeken jullie nog renners? Een tijd lang contact gehouden tot er nieuws kwam in het najaar van 2009: je krijgt een contract bij de opleidingsploeg voor 2010! En inmiddels ben ik doorgestroomd naar het pro continentale team van Team Type One. Het komende jaar ga ik de bezoekers van Wielercentrum.com maandelijks op de hoogte houden van mijn avonturen in het wilde westen! Deze maand vertel ik over mijn vorige wielerleven, in Nederland.
Een knieblessure dwong me in 2002 om te stoppen met voetbal. Mijn vader koerste en ook de Tour de Junior, die door mijn eigen woonplaats reed, was een grote inspiratiebron om voor wielrenner te kiezen als vervangende sport. In 2003 begon daarom mijn wielercarrière bij de nieuwelingen. Mijn eerste wedstrijd was de Oranje Ronde van Amsterdam, op 30 april. Hier werd ik meteen vierde. Dat jaar fietste ik nog een paar leuke top-5 plaatsen in verschillende criteriums bij elkaar. De jaren daarop werden helaas niet zo denderend.
De suikerziekte begon mee te spelen. Ik hoefde bij de nieuwelingen nog niet zo veel te trainen en zodoende ging alles vrij makkelijk. Bij de junioren kwam ik er achter dat er meer trainingsarbeid vereist was. Ik wist bovendien dat ik in de beloftencategorie nog meer moest gaan trainen. Ik moest steeds meer gaan letten op mijn suikerwaarden, omdat het anders niet mogelijk was goed te presteren. Dit houdt in dat mijn bloed meerdere keren per dag moet worden getest, waarvan ook één keer voor en één keer na de training. Als je meerdere dagen achter elkaar traint gaat je lichaam herstellen met als gevolg dat je bloedsuikerspiegel daalt. Ik moest meer op mijn voeding letten tijdens het trainen. Buiten training moest ik er ook voor zorgen dat ik de juiste voeding binnenkreeg. De suikerspiegel moet onder controle houden. Ik merkte ook dat ik minder insuline nodig had omdat ik meer trainde. Een kwestie van de goede balans vinden.
Dit bleek lastig. Ik moest in mijn ogen te veel koersen vroegtijdig verlaten vanwege een te lage of hoge suikerspiegel. In beloftencategorie was het alles of niets. Je moet je hier bewijzen om je dromen te kunnen verwezenlijken. Na een goede voorbereiding in de winter van 2007 kwam ik erachter dat dit een stuk lastiger is dan het lijkt. Zeker voor iemand met diabetes. Ik kwam met een ernstige griep in het ziekenhuis terecht en moest daar een week blijven. Ik liep dat hele seizoen achter de feiten aan. Een echt mooie uitslag zette ik niet neer.
Ik houd niet van opgeven. Daarom was ik er klaar voor om het seizoen erna nog een poging te wagen. Alles ging goed. Tot het begin van de zomer. Ik werd weer ziek, mijn bloedsuikerwaardes waren ontregeld en dus zat er niets anders op dan een ziekenhuisopname. Dat was een hel voor me. Ik was er klaar mee, dat werken voor niets. De steun van mijn vriendin en familie hielp me er gelukkig weer bovenop. 2009, het laatste jaar bij de beloftencategorie, moest beslissend voor me worden.
Met veel gedrevenheid werkte ik mijn trainingsschema’s af. Ik voelde me goed. Toen kwam ik voor het eerst in contact met Team Type One. Na een jaar corresponderen kreeg ik te horen dat ik in 2010 in Amerikaanse dienst zou gaan rijden. De strijd alles of niets werd in het voordeel van de eerste beslist.
Lees mijn overzeese avonturen vanaf volgende maand op Wielercentrum.com!
publicatiedatum: 31-01-2011
|
