Een seizoen vol ups en downs
Na een lange periode van voorbereidingen was het in februari 2010 zover: mijn avontuur in de States bij de opleidingsploeg van Team Type One ging beginnen. Ik had de meeste van mijn nieuwe ploeggenoten al gesproken op Facebook en met Skype. Toch was ik wat nerveus om iedereen te ontmoeten, je moet toch het hele jaar met elkaar samenwerken. Gelukkig kon ik het al meteen goed vinden met mijn ploeggenoten uit de opleidingsploeg. Aangezien op het vliegveld bleek dat mijn koffer kwijt was en ik zodoende al meteen een beroep moest doen op de hulp van mijn nieuwe collega’s – het duurde vijf dagen voor de koffer terecht was en zodoende was ik tijdelijk bezitloos – kwam dat mooi uit.
De Verenigde Staten zijn een andere wereld. Ik probeerde de 'American Way of Life' meteen eigen te maken. Dat leek me de beste optie. Tijdens de eerste periode verbleef ik bij mijn ploeggenoot Strad Helms in Greenville, in de staat South Carolina. De natuur was daar mooi en bovendien was het terrein daar mooi geaccidenteerd. Aangezien ik mijn klimkwaliteiten nog moest trainen kwam dat mooi uit.
Twee weken later stond er een Trainings- en mediakamp op het programma. Ik ging voor het eerst ook de renners van de andere ploegen ontmoeten. Team Type One heeft twee profploegen: één voor heren, één voor dames, een opleidingsploeg, Eliteteam, een Triatlonploeg en dan is er nog het Team Type Two. Een omvangrijk hotel voor een omvangrijke organisatie, zo moet de ploegleiding gedacht hebben. Een stad op zich. Tijdens de eerste meeting van de ploeg als geheel is me duidelijk gemaakt wat ik allemaal zou gaan doen naast fietsen. Voorlichting geven op scholen en in ziekenhuizen, bijvoorbeeld. Allemaal om de boodschap over te brengen: ook met diabetes zijn sportieve dromen waar te maken.
Een paar dagen na het einde van het Trainings- en mediakamp reed in mijn eerste koers in het shirt van Team Type One. De Greenville Spring Series Race 1 om precies te zijn. Ik had geen idee hoe hoog het niveau zou zijn. Ik liet het maar op me afkomen. Mijn teamgenoot Martijn Verschoor won deze koers en zelf won ik de pelotonsprint achter de kopgroep. Een negende plaats bij mijn debuut. Het gaf me vertrouwen. Ik werd de aangewezen kopman van de opleidingsploeg voor de komende koersen. Dit pakte goed uit: ik reed meerdere keren top tien en behaalde zelfs enkele podiumplaatsen.
Koersen in de States is bijna niet te vergelijken met koersen in Nederland. In Nederland zijn het vaak de sterke en grote jongens die overblijven na 180 km harken op de kant, terwijl je in de States erg veel voordeel kan pakken door met je verstand te koersen. Je hoeft niet de sterkste te zijn in koers om te winnen. Het ploegenspel is erg belangrijk en daar kun je veel voordeel uit pakken. Om de cowboy-achtige stijl van het Amerikaanse Koersen bij de horens te grijpen moet je ploeg goed gegroepeerd en georganiseerd te werk gaan. In sommige koersen lukte ons dit, met enkele mooie resultaten als gevolg.
Naast het koersen ben ik erg veel bezig geweest met het informeren en inspireren van diabeten, met name kinderen. Zo ben ik bijvoorbeeld op een zomerkamp geweest met 250 kinderen, allemaal diabeet. Een week lang hebben mijn ploeggenoten en ik activiteiten met ze gedaan. Om ze daarna te informeren over diabetes en hun mogelijkheden. We waren als helden voor ze, ik kreeg een lamme arm van het handtekeningen zetten. Ik hoop dat het de kinderen inspireert om het beste uit hun leven te halen ondanks hun ziekte.
Een buitenlands avontuur is leuk, maar kent ook zijn keerzijden. Acht maanden lang was ik gescheiden van mijn vrienden en familie. De Verenigde Staten is niet om de hoek. Voor een weekje heen en weer is geen optie. Het moeilijkste moment deed zich voor toen mijn oma overleed. Het liefste wilde ik meteen mijn spullen pakken om het verlies te delen met vrienden en familie. Maar ik besloot in overleg met mijn dierbaren om dit niet te doen. Een zware beslissing, doch de juiste. Mijn ploeggenoten vingen me gelukkig goed op. Ik kon mijn focus weer op het koersen leggen en ik heb in haar naam nog een aantal mooie resultaten geboekt.
Toch was het erg fijn dat mijn vriendin en familie me op kwamen zoeken tijdens de midseason break, de hele maand juni, in de zomer. Toen ze terugkeerden naar Nederland had ik het even moeilijk. Eigenlijk wilde ik zo mee het vliegtuig in. Met moeite kon ik me weer opladen om te gaan koersen. De Verenigde Staten zijn uitgestrekt en zodoende komt er ook een hoop gereis bij het koersen kijken. Een trip van zes uur was wekelijkse kost. Erg vermoeiend. Toch vond ik wederom mijn motivatie terug en behaalde nog enkele mooie resultaten.
Ik kijk met tevredenheid terug op het afgelopen jaar. Als klap op de vuurpijl heb ik een contract voor de profploeg van Team Type One, die bovendien promoveerde van een Continentale naar een ProContinentale status. Inmiddels ben ik al weer een tijd terug in Nederland, maar ik kijk al uit om naar de States terug te keren. Het is een land vol inspirerende mensen. In april ga ik terug, maar eerst rijdt ik een aantal wedstrijden op Europees grondgebied, zoals de E3-prijs in Harelbeke.
publicatiedatum: 28-02-2011
|
