Interview Marijn de Vries: kun je nog topsporter worden op je dertigste?
Dertig worden; de meeste mensen gaan zich dan settelen en nadenken over kinderen. Het leek Marijn de Vries (32) spannend om een totaal andere afslag te nemen. En dus begon ze aan een experiment: Kun je nog topsporter worden op je dertigste?
Door: Linda Slagter. Foto: Anco Bauer - Cyclopics.
"Omdat ik over mijn experiment ook een radiodocumentaire maakte voor de VPRO, mocht ik een weekend mee met de ploeg van Leontien.nl, op trainingskamp. Zonder enige verwachtingen stapte ik daar in; ik had eigenlijk nog nooit met vrouwen gefietst. Zij hadden ook geen idee wie ze precies over de vloer kregen. Dat weekend was één grote verrassing: ik kon aardig met de meiden meekomen. Toen ik weer naar huis reed, had ik echt kriebels in mijn buik en was ik vastbesloten er helemaal voor te gaan."
Volhouden
"Het koersen was totaal nieuw voor mij. Maar het ging goed, en ik leerde veel. Tot ik, nu precies een jaar geleden, tijdens de Parel van de Veluwe hard onderuit ging en daarbij mijn sleutelbeen brak. Ik was vooral boos op mezelf: hoe had dit nou kunnen gebeuren? Ik voelde me zo’n klungel op de fiets, en dacht dat ik het misschien toch niet kon. Vooral Leontien van Moorsel heeft me geweldige peptalks gegeven. Zij noemde het pech, vond dat ik niet aan mezelf moest twijfelen en garandeerde dat ik sterker terug zou komen als ik vol zou houden. En, ze bood me zelfs een plek aan in haar team."
Monomaan
"Naast al het wielrennen werk ik als redacteur bij Holland Sport. Ik krijg gelukkig alle ruimte van mijn werkgever. Deels werk ik thuis, en ik neem ook vaak mijn fiets mee naar Hilversum. Aan het eind van de dag fiets ik dan terug naar Zwolle, waar ik woon; dan heb ik meteen een mooie training van drie tot vier uur gehad. Als het financieel gezien zou kunnen, zou ik graag honderd procent voor de sport willen leven. Ook al kan ik me niet voorstellen hoe het zou zijn om geen collega’s meer om me heen te hebben, en ook al lijkt het me een redelijk monomaan bestaan. Ik denk wel dat ik dan nóg meer uit het wielrennen zou kunnen halen."
Schuldig
"Afspreken met vrienden en familie schiet er vaak bij in. Voordat ik aan mijn wieleravontuur begon, heb ik met ze gepraat en gezegd dat ze me minder zouden gaan zien. Gelukkig begrepen ze dat. En op mijn weblog (www.marijndevries.nl) kunnen ze lezen waar ik mee bezig ben. Maar het idee dat ik leuke feestjes mis, vind ik nog steeds lastig. Net als de verjaardag van mijn broertje dit jaar, waar ik niet bij kon zijn. Daar voelde ik me best schuldig over – ook al zei hij dat hij het begreep.
Mijn vriend – door wie ik ben begonnen met fietsen – kan er steeds beter mee omgaan dat mijn leven zo is veranderd. Al moeten we onze tijd samen echt goed plannen."
Tour de l’Aude
"Don’t tell me the sky is the limit, is there are footprints on the moon', zo luidt het levensmotto van Fränk Schleck. En sinds ik dat hoorde, ook een beetje van mij. Ik ben ambitieus, werd hard en ben niet snel tevreden met het resultaat dat ik boek. Vorig jaar reed ik de Tour de l’Aude, de grootste ronde voor vrouwen die er is. Ik ben als 35e geëindigd in het algemeen klassement. Aanvankelijk had ik gehoopt dat ik hoger zou eindigen, maar nu vind ik dat ik toch best een beetje trots mag zijn op dit resultaat. Wie had dit immers kunnen denken toen ik ruim anderhalf jaar geleden als groentje op de fiets stapte?"
publicatiedatum: 31-01-2011
|
