Ethiopische bond prefereert westers materiaal boven westerse kennis
Een Ethiopische wielrenner in de wegwedstrijd op de Olympische Spelen in Londen. Dat is de eerste grote wens van de Ethiopische wielerbond. Daarom zijn zij samen met de Nederlandse stichting ‘Bike 4 All’ en de Hogeschool Arnhem Nijmegen in het project LUCIE (Lifitng Up Cycling in Ethiopia) gestapt. Het hoofddoel van het LUCIE-project is om het niveau van het Ethiopische Wielrennen op te krikken. Om hier aan mee te werken is Raymond Spenkelink (23) voor zijn opleiding Sport, Gezondheid en Management (SGM) eind 2009 naar Ethiopië gegaan.
Door: Niek Arts.
Afstudeeropdracht
Raymond ging met een specifieke afstudeeropdracht naar Ethiopië toe. Hij ging in de steden Addis Abeba, Bahir Dar en Awasa uitzoeken of het mogelijk was voor de plaatselijke talenten om via zogenoemde bikeshops (een soort fietsenwinkels) een inkomen te vergaren. Als uit zijn onderzoek bleek dat dit mogelijk was zou hij de plaatselijke talenten en bond helpen met het opzetten van deze shops. Eventueel zou hij dan verder helpen met de organisatie van de in- en verkoop van de fietsen en het verder opstarten van de bikeshops. Daarnaast hebben hij en een medestudente workshops gegeven over sportmanagement.
Raymond, is je afstudeeropdracht gelukt?
“Om eerlijk te zijn niet echt. Als ik nu terugkijk op mijn opdracht, het opzetten van de bikeshops, vraag ik me sowieso af of het een haalbare kaart was. De cultuur en het leven zijn daar zo anders. Zo kwam ik niet aan de juiste gegevens voor mijn onderzoek. Toen ik hiernaar opzoek ging had ik het gevoel dat ik werd tegengewerkt door de nationale bond, maar misschien waren deze gegevens er gewoon niet. Ook zet ik achteraf mijn vraagtekens bij de vraag of de talenten überhaupt kunnen leven van de bikeshops. De fietsen die ze wilden verkopen en onderhouden zijn voor de mensen daar erg duur.”
Hoe kwam dit en wat heb je wel bereikt?
“Naast dat de gegevens er niet waren was er bij de landelijke bond niet veel kennis over wielrennen. Bij de lokale bonden was de kennis beter maar nog steeds beperkt. Vooral op het gebied van sportmanagement en het organiseren van trainingen en evenementen was de kennis laag. Er was en is daar, net zoals in de rest van Afrika, gewoon weinig geld voor dit soort dingen. Gelukkig hebben we door middel van onze workshops de plaatselijke bonden wat kunnen bijbrengen over het internationale wielrennen. Hierin is vooral aandacht besteed aan competitieopzet en trainingsleer.”
“Voor deze workshops hadden we eigen filmpjes over het organiseren van sportevenementen en over sportmarketing. Dit filmmateriaal hebben we daar achtergelaten. Zo hielden ze wat extra’s over aan ons bezoek. Persoonlijk had ik moeite met hoe Ethiopiërs aankeken tegen het krijgen van ‘hulp’. Wij zien ‘hulp’ vaak als het overdragen van kennis en ideeën. In Ethiopië rekenen ze bij ‘Westerse hulp’ op geld of materialen. Iets wat wij niet kwamen brengen. Mede daarom voelde het geven van de workshops als pionierswerk.”
Als je zo terugkijkt op je periode in Ethiopië wat is dan de status van het wielrennen daar?
“Er zit veel potentie in de bevolking. De Ethiopische hardlopers horen bij de wereldtop. Van nature hebben Ethiopiërs aanleg voor duursport. Dan moet er toch ook wielertalent te vinden zijn?" Toch vind Raymond (zelf groot wielerfan en amateurrenner) het niveau van het wielrennen van de talenten die hij gezien heeft niet bijzonder hoog. “De beste kunnen net mee komen bij de amateurs in Nederland.”
“Ook beschikken de renners door geldgebrek over slecht materiaal. Het beetje geld dat er is komt van de landelijke wielerbond of van giften vanuit Nederland. Wil er echt iets veranderen in het wielrennen in Ethiopië dan moet eerst de bond veranderen. Daar moet meer kennis komen over hoe het wielrennen in elkaar steekt. Bij de lokale bonden merkten we dat deze kennis er meer is. Zij staan ook meer open voor nieuwe ideeën of gedachten. “
Hoe zie jij de toekomst voor het wielrennen in Ethiopië?
“Fietsen is een populaire bezigheid in dit land. Maar de meeste mensen zien fietsen niet als sport maar eerder als een manier van vervoer. De interesse in de sport is niet groot, al worden de wielerwedstrijden die er zijn druk bezocht. Toch zie ik de toekomst niet echt rooskleurig in. Het Olympische plan gaan ze al niet redden. Om dit te redden moet je volgens mij de sport meer gaan promoten. Als dit sport dan populairder is haal je de grootste talenten naar Europa toe en geef je ze een degelijke profopleiding. Zoiets is al eens eerder geprobeerd. Maar dat liep uit op een fiasco omdat de sporters er snel tussenuit knepen!”
publicatiedatum: 18-02-2011
|
