Ronde van Indonesië is prima training voor de jonge coureur
Peter van Agtmaal (29) is een echte Marco Polo. De wielrenner van de Volharding en parttime loodgieter heeft vele bijzondere wedstrijden gereden buiten Europa.
Door: Fons Vaneker. Beeld: Peter van Agtmaal.
Op zijn palmareslijst prijken de Ronde van Kruiningen en de Omloop van het Waasland, maar ook een etappeoverwinning en het eindklassement van de Grand Prix de Chantal Biya en een etappeoverwinning in de Ronde van Burkina Faso (2010). Een wedstrijd ter ere van de vrouw van de president van Kameroen. De Brabander vertelt op Wielercentrum over zijn exotische avonturen.
In Afrika maak je nog eens wat mee
De eerdergenoemde driedaagse wedstrijd in Kameroen kent één thuisoverwinning en twee Europese winnaars. Van Agtmaal won in 2007 en 2009. "Het is een mooie wedstrijd, goede sfeer, veel publiek. Maar ook omdat je niet zo lang van huis bent. Je hebt een soort vakantiegevoel. Je rijdt vaak in een combinatieteam met renners die je kent. En contact leggen met renners van andere ploegen en uit andere landen gaat daar een stuk makkelijker . Het verschil tussen de twee edities die ik reed was groot. De eerste keer liepen alle tijdschema’s twee uur uit. In 2009 was alles al strakker geregeld."
Van Agtmaal maakte in Afrika dingen mee die je in Europa niet voor mogelijk houdt. In de Ronde van Senegal bijvoorbeeld. "Reden we ineens door een sprinkhanenplaag heen. 25 kilometer lang. En in Burkina Faso sliepen we in tenten. Ik werd daar een paar keer ’s nachts wakker omdat er een hond bij me in bed was gekropen. Een andere nacht werd ik wakker naast een varken." Van Agtmaal werd uitgenodigd op meerdere ambassades en ook ging hij een keer eten bij de president van Kameroen wegens zijn goede prestatie tijdens de Grand Prix de Chantal Biya.
Afrikaans niveau is vergelijkbaar met dat van Nederlandse amateurs
Verhalen over koersen in Afrika roepen vaak vragen over het niveau op. Hoe is het gesteld met het tactische niveau? Ligt het gemiddelde tempo niet veel lager? "Het niveau van de top is niet lager dan de top van het amateurniveau in Nederland of België denk ik. Wel is het zo dat er in Nederland misschien zestig renners een klassieker kunnen winnen en in Afrika maar vijftien." Gemiddelde snelheden zeggen niet zo veel, stelt Van Agtmaal. "Het parkoers en de weersomstandigheden hebben ook veel invloed."
Een maand na gekoerst te hebben in België ging hij koersen in Kameroen. "Het was in beide gevallen ongeveer 25 graden. Ik denk dat renners die in Afrika gaan koersen niet zo’n last hebben van het weer. Wel van het eten, overigens."
Koersen in Azië gaat gecontroleerd
Aziatische koersen lijken veel meer op Europese koersen, aldus de éénmalig ritwinnaar van de Ronde van Indonesië (2005). Hiervoor ontving hij een krans om zijn nek. Aangereikt door een olifant. “Er wordt gecontroleerder gekoerst dan in Afrika. En de hotels en het eten zijn beter.” Hoe staat het met het niveau in Azië? "De Ier David McCann won na mij een rit in Indonesië. Die rijdt voor Giant Asia Racing Team. McCann heeft dit jaar al negen overwinningen op zijn naam staan en er werd daarnaast 11de op het WK tijdrijden vorig jaar in Zwitserland. Kam Po Wong won daar ook een rit. Twee jaar later werd hij wereldkampioen op de scratch. Ghader Mizbani (onder andere winnaar UCI Asia Tour in 2006, red.) werd daar derde in het eindklassement. Deze renners zouden in Europa echt geen modderfiguur geslagen hebben. Er stonden daar dus echt niet alleen maar pannenkoeken aan de start."
Koersen buiten Europa pas over 25 jaar volledig geaccepteerd
Van Agtmaal benadrukt dat de wielerwereld altijd nogal traditioneel is geweest, op de vraag hoe het ervoor staat met de mondialisering van de sport. "Ik weet zeker dat ze tien jaar geleden raar keken toen renners in – bijvoorbeeld – Maleisië gingen koersen. Dat was ‘slecht’. Inmiddels proberen veel ploegen binnen te komen in de Ronde van Langkawi, de Ronde van Qatar, de Ronde van Oman, Qinghai Lake en de Ronde van Hainan. Ze krijgen hier genoeg voor terug. Ook bij wedstrijden in Zuid-Amerika en Mexico zie je meer Europese ploegen aan de start verschijnen." De Brabander denkt dat de verandering is ingezet. "Maar ik weet zeker dat het nog wel 25 jaar duurt voor koersen buiten Europa helemaal geaccepteerd is. Ik vind dat raar. Voor een jonge renner is het rijden van de Ronde van Indonesië – om een voorbeeld te noemen - een hele goede ervaring. Negen dagen koers met mooi weer en genoeg klimmetjes van meer dan tien kilometer. In Europa heb je niet veel van dat soort mooie wedstrijden.” Hoewel de Europese renners uitwijken buiten Europa, lijkt het omgekeerde niet helemaal het geval. “Je ziet in Europa maar weinig ploegen uit Azië en Zuid-Amerika meerijden. Maar ja, als ik daar zelf vandaan zou komen, zou ik ook geen zin hebben om in Frankrijk elke dag in de regen te rijden op een ontbijt van stokbrood met kaas."
Iedereen weet van Wouter Mol
Tot slot wordt de in Huijbergen geboren renner gevraagd of hij denkt dat Nederland iets merkt van overwinning buiten de continentgrenzen, en of deze in eigen land wel serieus worden genomen. "Het is logisch dat de Ronde van Indonesië aan ons land voorbij gaat. Dat is een UCI 2.2-wedstrijd. Over de Gironde bij Bordeaux lees je ook niks in Nederland. Zodra het een UCI Horse Categorie wordt weet ik zeker dat anders zal zijn. In een periode met weinig wielernieuws heb je al meer kans er iets over te lezen. Iedereen weet ook dat Wouter Mol de Ronde van Qatar heeft gewonnen. Alles is via internet wel te volgen. Mooi medium, overigens. Vaak worden deze Aziatische wedstrijden wel alleen serieus genomen door de renners die zelf hebben meegereden. De ploeg Ruiter-Dakkapellen ging bijvoorbeeld altijd naar etappekoersen in Thailand en in Hong Kong. De renners die daar zijn geweest hoor je echt niet lachen over het niveau daar."
publicatiedatum: 31-01-2011
|
