Aad van den Hoek
Aad van den Hoek (14 oktober 1951 in Dirksland) was als prof een geboren knecht. In de Ti-Raleigh-ploeg van Peter Post was hij een vaste waarde, die door zijn instelling bijna altijd zeker was van zijn selectie voor de Tour. Hij startte vier keer in de Tour en haalde alleen in 1977 de finish niet. In zijn eerste Tour, in 1976, eindigde Aad van den Hoek zelfs op de laatste plaats. Dat leverde hem veel publiciteit op, want van de “rode lantaarndrager” werden toen nog speciale foto’s gemaakt. In de ploegentijdritten was hij ook een belangrijke schakel in het succes. Hij had immers als amateur in 1972 niet voor niets de bronzen medaille gewonnen op de 100 kilometer ploegentijdrit.
Individuele successen waren er voor de Dirkslander in de Tour niet weggelegd. In 1977 kwam hij in de etappe naar Alpe d’Huez na het sluiten van de tijdscontrole binnen, waardoor hij zijn koffers kon pakken. In 1978 was hij er weer bij, maar het volgende jaar werd Aad van den Hoek om onbegrijpelijke redenen voor de Tour gepasseerd, terwijl hij bezig was aan zijn sterkste seizoen als prof. En in 1980 miste hij door een maagzweer opnieuw de Tour. In 1981 kreeg hij een nieuwe kans, maar al in de eerste etappe kwam hij hard met het wegdek in aanraking. Er werd gevreesd voor een heupfractuur, maar na behandeling in het ziekenhuis kon hij de strijd toch voortzetten. In de vijftiende etappe kwam hij weer ten val, doordat het publiek in Hasselt hem de doorgang belette. In de bergen was hij daarna volledig op zichzelf aangewezen, maar de sterke Van den Hoek wilde van geen opgeven weten. Hij bereikte uiteindelijk als 115e Parijs.
Aad van den Hoek won als prof nog een aantal koersen, waaronder de Acht van Chaam, de Ster der Beloften en enkele etappes in verschillende rittenkoersen.
publicatiedatum: 05-02-2006
|
