Karsten Kroon dacht dat hij dood ging
Strompelend kwam Karsten Kroon aan bij de ploegleiderswagen. Minutenlang kon hij geen woord uitbrengen en hij was niet in staat om zelf zijn wedstrijdkleding uit te trekken. Karsten Kroon zat helemaal stuk. De blessures van de val en aanrijding in de eerste Pyreneeënrit maakte van de etappe naar Plateau de Beille voor Karsten Kroon een lijdensweg. “Ik dacht na de etappe even dat ik dood ging”, kreunde de Rabobank-renner na een kwartier.
Na de eerste bergrit was Karsten Kroon er erg aan toe. De Rabobank-renner was niet alleen in het ravijn gevallen, maar bovendien nog aangereden door een auto van Fassa Bortolo. Kroon lag aan de rechterzijde helemaal open. De meeste last had hij aanvankelijk van zijn pols en daarom werden donderdagavond in het ziekenhuis van Pau foto’s gemaakt van de geblesseerde pols. Daarbij bleek dat er niets was gebroken. In overleg met de ploegleiding besloot Karsten Kroon vrijdag om toch te starten in de tweede bergrit. Hij had weliswaar veel last van een liesblessure, maar hij wilde het gewoon proberen. “In iedere andere koers was in afgestapt, maar de Tour is toch wat anders. Pas als ik echt niet meer verder kan, ga ik naar huis”, stelde Kroon voor de start van de twaalfde etappe.
Op dat moment wist hij nog niet wat hem te wachten stond. Want er werd vanaf de start weer volop gedemarreerd. “Ze schoten gelijk in gang en ik moest meteen lossen. Gelukkig kon ik daarna in een groepje van vijf renners wat op adem komen en in de tweede klim kwam ik in een grotere groep terecht. Ik had vooral veel last van mijn spierscheuring in mijn bil en lies”, jammerde de renner, die vijf dagen geleden nog heel Nederland in de ban van de Tour bracht met een fantastische ritzege.
“Het lichaam was helemaal leeg. Dit was het zwaarste gevecht met mezelf. De bus reed voor mij het maximale tempo en op het eind ging het echt niet meer. Ik heb nog nooit zo kapot gezeten”. Karsten Kroon finishte in de grote groep, die 40 minuten en 32 seconden na ritwinnaar Lance Armstrong over de streep kwam. Ruim binnen de tijdslimiet van 46 minuten en 52 seconden. “Het was vandaag niet echt gezond om door te rijden. Maar het is de Tour en dan wil je gewoon niet opgeven. En het is me gelukt, maar vraag niet hoe. Ik durf niet verder vooruit te kijken en leef nu van dag tot dag. Morgen moeten we maar eens kijken of het beter gaat, maar aan de rustdag (maandag) durf ik nog niet te denken. Dat lijkt op dit moment nog heel ver weg”.
publicatiedatum: 19-07-2002
|
